De Dingetjes des Levens

Daar staat hij weer, onze kerstboom, alles erop en eraan. Tierlantijntjes, lichtjes, nepsneeuw, engeltjes en ijspegeltjes inbegrepen. Niet zo mijn favoriete periode, zoals hier in vorige decembers ook al te lezen was. Maar, 't moet gezegd, als ik er dan toch aan meedoe, wil ik het ook goed doen. En dat is 't nu net, op een kerstboom hoort een "piek", de kroon op het werk, de illusie dat de ster van Bethlehem boven de huiskamer hangt, de kers op de taart, zeg maar. 't Is waarschijnlijk geen mode meer, want ik vind er geen meer in de winkels, zelfs niet bij Blokker :-)

En dan dwalen mijn gedachten af naar mijn kindertijd, en de tijd toen mijn kinderen klein waren, toen de kerstboom nog geen reden tot  stress was, toen het niet gaf dat hij er lelijk uitzag, als 't maar blonk. De ballen waren niet aangepast aan "het interieur" en niet aan de kersttafel die straks weer voor stress zal zorgen en hij was ook niet aangepast aan de laatste modetrends wat betreft kerstversiering. Ik denk aan  de watte die op het kerststalletje dienst moest doen als sneeuw en die in de fik vloog door een verdwaald vonkje van een vuurstokje. 

Er ligt weer watte op de kerststal, dezelfde stal als toen ik klein was. Kindje Jezus met Jozef en Maria, elk langs een kant van de kribbe met de os en de ezel om het kleintje warm te houden, en buiten de stal, langs de ene kant de herders met hun schapen, langs de andere kant de drie koningen met hun wierook en mirre. En in mijn in alle eerlijkheid bescheiden zoektocht naar een piek, viel het me ineens op dat kerststalletjes ook uit de mode zijn.

Geen Jozefkes en Maria's meer met Kerstmis. Vertellen mama's nog het kerstverhaal aan hun kleintjes? Is 't niet allemaal veel te veel commercie geworden?

Samen aan tafel zitten met mijn grote kinderen en mijn man, zo ongelofelijk fier zijn met hen, beseffen wat een mooi gezin ik heb, voor elk een klein cadeautje hebben, de gordijnen sluiten, een paar kaarsjes doen branden, en mij er niets van aantrekken dat de kerstboom er dit jaar eigenlijk een beetje scheef bij staat, dat zijn mijn plannen voor straks, met of zonder piek in die verdomde boom!    

"Mama, als je veel sport, komt er melkzuur in je spieren en doen die spieren pijn, hé, maar ze worden wel sterker"

"Ja, dat is zo"

" Als ik hoofdpijn heb, word ik dan slimmer? "

EUH ... ???

Vandaag kussen de wolken en de goudgele blaadjes elkaar. De kille grijze mist flirt met het warme goud van de bladeren. Alles in de tuin straalt eenzaamheid uit, en melancholie, stilte en tristesse. 

De warmte van de houtblokken kan vandaag niet alle harten bereiken ... ik las net het bericht dat Myriam er niet meer is.

Hoe ze is gestorven weet ik  niet, alleen ... ze was te jong om te gaan. 

De machtige bomen in onze tuin, binnen een paar maanden staan ze alweer in bloei.

Voor ons komt er nooit een tweede lente... 

Commentaar van een Brit op zijn bezoek aan "Het Pakhuis" in Gent en daarbij de Google vertaling. :-)

I was taken to this restaurant 10 years ago when on business in Gent. I stuck in my memory as a combination of good food, friendly service and lively atmosphere. Visiting Gent again, this time with my wife on a leisure trip, I was delighted to experience the same qualities. In fact, if anything, even better. Not a wide menu but everything well prepared and nicely presented. Unless you get there early as we did, I think that a reservation is essential. i noticed that by 8 oclock they were turning people away who had not booked. A nice touch was that although the restaurant became very full, we had no pressure to vacate our table at the end of our meal. A really good evening in a great atmosphere.

Naar aanleiding van alle heisa en media aandacht omtrent die twee grote assisenprocessen, de parachutemoord en de marollenmoorden, volgde ik op radio 1 met interesse een gesprek over hoe zo'n jury wordt samengesteld, of mensen al dan niet graag in zo'n assisenjury zetelen, wat de psychologische gevolgen zijn voor die mensen, en nog zo 't één en 't ander, en dan, en nu komt het, en dat is de reden waarom ik het niet kan laten dit hier eventjes op te schrijven , één of andere hoge magistraat die kritiek heeft op zo'n volksjury, en zijn kritiek staaft met de volgende woorden" Zo'n Jury bestaat alleen maar uit HUISVROUWEN, KUISVROUWEN en GEPENSIONEERDEN."

Lap, 't is weer van dat, ik slaakte gewoon een gilletje van verontwaardiging! Moest ik weten hoe je 't doet, 'k zou begot een facebookgroep oprichten met als oproep "Huisvrouwen, verenig U, verdedig U"

Enfin, dit gezegd zijnde, misschien begin ik wel weer af en toe iets te schrijven ... 'k heb toch niks anders te doen, 'k ben alleen maar huisvrouw, en ik word zelfs niet gevraagd of ik in een jury wil komen zetelen :-) 

't Is hier voor één keer stilletjes in huis en ik geniet ervan. Geen radio, geen mensen om me heen, geen telefoon of gsm, geen honden die blaffen, niets van dat, alleen maar stilte. De muizenissen in mijn hoofd zijn verdwenen. Zorgen die krimpen tot zorgjes, "de tijd maakt alle hoeken rond". Ik lees wat blogjes en zie pareltjes. En ik lees mijn eigen dingetjes van 't begin. De brief aan mijn vader, de ontreddering toen mijn moeder zomaar plotseling stierf, ik schreef over hoe het voelt om ouder te worden, en om huismoeder te zijn. Hoe fijn het is als iemand naar je glimlacht en hoe ik een muis kan doen vliegen. Ik schreef over kousen die nooit bij elkaar passen en over groter wordende kinderen. Over Sinterklaas en de kerstdagen. 'k Heb het allemaal graag geschreven, en ik lees het met plezier terug. Ik schreef over de kleine dingetjes des levens, de dingen die zorgen dat de ene dag de andere niet is. 

En nu heb ik een heel mooi boek gekocht, een boek met alleen maar lege pagina's, die ik vanaf nu zal vullen met een ouderwetse pen. Ik zal er mijn diepste gedachten en geheimen in opschrijven, mijn hele zijn. Ik zal het vullen met mooie zinnen die niemand zal lezen. Geen blogje meer voor mij. 

Ik zal nog lezen bij Madame. Madame, in mijn verbeelding ben je een echte dame, met een grote intelligentie, een heel open geest en een subliem goeie pen. En je hebt een "chignon"  Ken je dat? Zo'n saussise in je haar, alleen geschikt voor sjieke madame's. Dat beeld heb ik van jou.

Ik zal ook nog lezen bij "Zij" Alleen maar om te weten hoe het met je gaat. Je schrijft zo vlot, maar zit zo vol twijfels ... en toch denk ik dat je een sterke vrouw bent.

En Veerle, ik zie jou in mijn gedachten vooral als jong,een beetje krullend haar, kort geknipt,heel positief en gelukkig. En je schrijft goed.

Rudi, ik schreef het je al eerder, ik denk dat wij goed zouden overeen komen, we wonen ook niet zo zot ver van elkaar. Alleen, ik denk dat jij veel slimmer bent dan ik :-)

Blah, jij woont in een streek waar ik een vergeten vriendin uit Huldenberg heb. Is't niet zo? Ik heb een idee welk dialect je spreekt en ik hou van jouw rechttoe rechtaan stijl. Als ik jou lees glimlach ik. Jij zet foto's op je blog dus 'k weet hoe je eruitziet.

En Elsje, jij lijkt me zo'n superlieve vrouw, en ook een heel mooie verschijning, op je foto's te zien. Je hebt familie in mijn straat, dus misschien komen we mekaar ooit wel eens tegen. Ik vind jouw stijl van schrijven zo open en eerlijk, zo no nonsence en daarom lees ik je graag.

En Zapnimf, weet je, ik denk dat ik bij jou mijn verlegenheid van vroeger weer terug zou krijgen. Aan jouw tekstjes en reacties te lezen ben je heel zelfverzekerd. Je schrijft fantastisch goed, maar soms moet ik jouw postjes een paar keer lezen voor ik echt goed weet waarover het gaat. Ik vind je soms nogal cru, maar als ik dan lees hoe jij een oproep doet tot hulp voor iemand voor wie het leven niet zo lief is, dan denk ik, 't is een goed hart, die Zapnimf.Ik stel mij jou voor als heel dynamisch, met een goed getraind lijf, en met donkere, felle ogen die de wereld onbeschaamd aankijken.

Piet, je maakt mooie foto's, ik heb deze zomer echt genoten van jouw vakantie foto's. Voor mij dikwijls bekende plaatsjes, bedankt.

Grietje, ik bel je straks eens. Zusje, je bent er niet mee akkoord dat ik er hier een punt achter zet, ik weet het. K'tje, ik vind jouw schrijfseltjes prachtig, zo klaar om gepubliceerd te worden.

En dan Fleur, Nana, en Joke uit Oostende, het ga jullie goed ...

XXX

PS  't is puur uit nieuwsgierigheid en voor de lol ... schrijf hier een keertje op hoe jullie zich mij voorstellen ... 't is een laatste verzoek, zeg maar :-)

Op 16 oktober heeft uw trein geen vertraging. Op 16 oktober heeft u niet slecht geslapen. Op 16 oktober is uw koffie niet slap, uw trui niet gekrompen en uw computer niet te traag. Op 16 oktober maken uw buren geen lawaai, moet u niet overwerken en staat u niet in de file. Op 16 oktober is het niet te druk, niet te kalm, niet te koud en niet te warm. Op 16 oktober is het wereldvoedseldag. Laten we onze eigen problemen even opzijzetten en ons bekommeren om de mensen die dagelijks honger lijden. Het zijn er nu al meer dan één miljard. En ook u kan wel degelijk iets voor hen doen.

'k Moet het nu meteen zeggen, ook ik heb wel degelijk "niks gedaan" vandaag. 't Is allemaal zo ver van ons bed.

En toch, en toch ... die radiospot die we met zijn allen zoveel keren hoorden, het sprak me aan. Een tekst die ons doet realiseren hoe banaal onze "problemen" zijn, die ons doet nadenken over de luxe waarin we leven.

Honger hebben, je kinderen geen eten kunnen geven ...

 Eén miljard mensen  ...

De verkoper vraagt aan de dame voor me: "heb je kinderen?"

Aan mij vraagt hij: "heb je kleinkinderen?"

GRRR!

Bloggen, vertelseltjes schrijven, gedachten verwoorden, emoties omzetten in tekst, spelen met woorden , reacties krijgen, de teller zien omhoog gaan, ... het is leuk. Tijdens een pauze, tussen twee werkjes door, vlug eventjes iets schrijven of gaan lezen bij anderen, 't is een hobby. Maar de laatste weken lig ik een beetje overhoop met de wereld, er zijn te veel emoties op me afgekomen, ik ben niet gemaakt voor deze harde maatschappij, 'k heb er even geen zin meer in. En toch ... 'k had het nooit gedacht van mezelf, "t is immers maar bloggen", maar toch ... 'k ben blij met de lieve reacties van jullie, het doet me deugd dat ik, ondanks de stilte hier, nog zoveel bezoekers "over de vloer" krijg.

'k Zou zeggen, merci, en 'k beloof het mezelf en jullie, binnenkort ben ik er weer helemaal door en dan schrijf ik terug over de kleine dingetjes des levens.

Liefs,

Leen

Als 't gebeurt dat je niet kunt slapen, omdat . . . omdat . . .

kom dan bij mij om je te warmen, ik maak een kamer voor je klaar, 'k zal je wiegen in mijn armen, en je strelen door je haar.

Zeg toch nooit 'ik wil niet meer leven', er is met jouw dood niemand gebaat. Dankzij jou heb ik dit geschreven, jij die mijn lied zo goed verstaat.

Als mijn gezang gedaan zal raken, en ik niet meer weet wat nog verteld, als het gebeurt dat ik niet kan slapen, van duizend angsten ben gekweld . . .

Kom ik bij jou om me te warmen, maak dan een kamer voor me klaar. Wieg me in je armen en streel me door mijn haar, streel me . . .

                                                        Willem  Vermandere

De blaadjes van onze beuk worden stilletjesaan weer bruin. De zomer is voorbij en 'k ben weeral te laat. te laat om een zomerfoto te maken van die eeuwenoude boom. 

Wie voelt zich aangesproken?

Geen goesting?

Ik kreeg het gisterenavond in mijn mailbox. Een madame, neen, een MADAME, een super goeie blogjes-schrijfster, zit te wachten om nog een keertje een postje van mij! . . .

 MERCI!

Ja, k' heb wel goesting, maar ...  dat verdomde internet is niet gemaakt voor te persoonlijke dingen. Ik wil alleen schrijven over de DINGETJES, geen mensen, geen mensen die ik heel graag zie wil ik in mijn "dingetjes" betrekken. Geen "DINGEN" 

Ik voel mij als een drenkeling die net niet "verzopen" is onder alle miserie die ik deze week over mijn hoofd kreeg. 

Dus, eventjes stilte hier, maar niet in mijn (super gevoelig) hartje

X

Hij: " Philippe moet een acht hebben"

Ik : "dat moet hij toch kunnen halen"

Mijn man wou naar de bakker ...

Mijn zoon moest naar het examen...

:-)

Hij: "Philippe moet een acht hebben"

Ik : " Dat moet hij toch kunnen halen"

Mijn man was op weg naar de bakker ...

Mijn zoon stond zich in de badkamer klaar te maken om een examen te gaan afleggen ... 

;-)

... genieten van de ondergaande zon, versteld staan van de prachtige natuur, even niet meer piekeren, afwassen met de hand, nog een glaasje wijn drinken, een goed boek lezen, je nog even omdraaien.

Vakantie is ... une baguette svp, blij zijn dat de zon schijnt, romantisch worden door de muziek op "Radio Nostalgie" ... " Ma préférence à moi" , " Sea, sex and sun" , "Et j' ai crié, Aline ..."

Vakantie is ... de hele camping "goesting" doen krijgen op mijn stoofpotje, en na de douche kwistig smeren met de Dove bodycrème voor oudere dames, en plannen om nu eens echt te beginnen dieten eens weer thuis.

Vakantie is ... onze 27ste (!) huwelijksverjaardag vieren met een glaasje champagne en beseffen dat ik hem nog altijd graag zie.

En dan, weer te verlangen naar huis, en goede voornemens hebben ... "ik laat me nooit meer opjagen, ik zal me aan de snelheidsbeperkingen houden vanaf nu, 't kan mij niet meer schelen als niet alles in huis er netjes bijligt,ik wil mij niet meer zo verantwoordelijk voelen over alles en iedereen, ...

Kortom, de vakantie heeft me deugd gedaan :-)

De komende drie weken zal ik me net als deze poes voelen. Voor iedereen die nog mag vertrekken, prettige vakantie. Voor al diegenen die thuis blijven ... Belgie is 't mooiste land op de wereldbol!

Een telefoon midden in de nacht, "Mevrouw, bent u de moeder van Suzanne? U spreekt met de politie"

't Is nu een viertal jaar geleden en mijn hart klopt nog ietsje rapper als ik er maar aan denk. Naar aanleiding van die moeder die vermoord werd en de heisa rond jeugdzorg denk ik er weer aan.

Mijn dochter was als vijftienjarige voor het eerst naar een kleinschalig festival in Oudernaarde, op camping en voor drie dagen weg. Het regende pijpestelen die nacht.

" Je hoeft niet zo te schrikken, mevrouw, maar we hebben hier op 't bureau in Gent een vriendinnetje van jouw dochter die naar je vraagt. Ben je bereid dat meisje vanavond te komen halen, anders moet ze hier in een cel overnachten". . . " neen, jouw dochter heeft hier niets mee te maken, dat meisje is aan de deur gezet door haar vader en weet niet waar naartoe"

Ik in de gietende regen naar dat politiebureau. Zit daar dat meisje te wenen en wenen, heel haar mascara uitgelopen over haar gezichtje, geen zakdoekje bij, verloren en alleen met die agent. Een proces verbaal wordt opgemaakt en mij wordt nogmaals de vraag gesteld of ik dat meisje overnachting wil geven. Dat kan men toch niet weigeren, ze kan zelfs in het bed van mijn dochter slapen, die is er toch niet." 't is maar voor één nacht, mevrouw, morgen neemt iemand van de sociale dienst contact op met jou"

Omdat ik maar geen telefoontje kreeg, nam ikzelf terug contact op met de politie met de vraag of ik geen problemen zou krijgen en hoe het verder moest. De telefoon van een sociaal assistent die in contact stond met de moeder, deed me beven van verontwaardiging, tot ikzelf kon uitleggen hoe ik hierin verzeild geraakt was. Ik kreeg dreigtelefoons van de moeder en belde naar slachtofferhulp om raad. Ik kwam nogmaals terecht bij de politie die niets wist van dat dossier, en neen, slachtofferhulp was niet bereikbaar want 't was weekend. Toen heb ik letterlijk gezegd "nu ja, we zien wel als die moeder hier aan de deur staat om mij te komen vermoorden" 't Was deels als grap bedoeld, toen, maar ...

Het meisje is uiteindelijk zes weken bij ons gebleven, inmiddels was het weer school voor mijn kinderen, maar ons logeetje bleef de hele dag bij mij, ze volgde op haar 15de geen school meer en had niets om handen.

Tot ik een telefoontje kreeg dat ze de dag daarop naar een instelling moest, of ik haar kon brengen. Tranen bij haar, tranen bij mij. Laten ze mij met dat meisje daar wachten in een gang, SAMEN met die moeder!!!

Komt er een hulpverlener die heel kortaf tegen me zegt dat dit iets is tussen moeder en dochter, dat ik daar niets mee te maken heb, of ik aub het gebouw wil verlaten. 't Was niet mijn intentie om mij in die zaak te moeien, maar ik wou afscheid nemen en zelfs daar werd ik afgedaan als de slechte.

Ze mocht geen contact meer hebben met mij en de moeder zou een klacht indienen. Uiteindelijk is daar niets van gekomen, gelukkig. 

Ik heb alleen maar een jong meisje opgevangen die heel erg in nood was die nacht. Jeugdzorg en politie hebben enorm geflaterd in deze zaak. Ik heb nooit een bedankje gehad,tenzij van het meisje zelf, terwijl die periode heel emotioneel en stresserend geweest is.

Met een beetje pech was ik het die vermoord werd door die vader of moeder ...

... :-)

Dit beestje kan het zo te zien relativeren dat zijn mini eigenaartje hem vergeten is! Hassan is naar huis, zonder zijn knuffeltje. Naar huis, voor dat ventje is het ondanks zijn heel prille leventje niet zo evident.

Een pleegkindje in de familie, een half marrokaantje dan nog wel. Een klein ventje dat veroordeeld was tot een leven in een instelling. Een kindje dat niet zo makkelijk "geplaatst" kon worden, wegens de nationaliteit van de vader. Racisme van in de wieg. Een baby zoals elke andere baby, alleen een wat donderder velletje en mooie krulletjes. Een schat van een kindje. Hij is terecht gekomen in een warm nestje, hij heeft er opeens twee heel blonde zusjes bij, en een mama en papa die zich al helemaal aan hem hebben gehecht.En hij aan hen.

Het doet me zo'n deugd te beseffen dat dit kind "geluk" gehad heeft,dat er nog mensen bestaan die de inzet hebben om zo'n ventje zoveel warmte te schenken. 

Het maakt me droevig te weten dat zoveel kindjes zoveel minder geluk hebben.

Wie denkt er aan kerstmis midden in de zomer? ...

IK!

of hoe een langvergeten hitje herinneringen kan oproepen.'t Moet eind de jaren 60 geweest zijn. Ik een meisje van een jaar of tien. Mijn vader had een "pick-up" op de kop getikt, een oud ding, helemaal ingebouwd in een blinkende kast, op lage pootjes en boxen en al erin. Als je de klapdeur opendeed kroop de geur van de lp's in je neus. Je moest wel een beetje oppassen om geen "snok" te krijgen, maar voor de rest ... er kwam muziek uit.

Inderdaad, de hele dag Jimmy Frey met "zo mooi, zo blond en zo alleen" Mijn oudere broer kon er niet genoeg van krijgen. Aan wie zijn gevoelens van liefde en adoratie gericht waren, dat heb ik nooit geweten. Ik vroeg het mij toen ook niet af, ik was een klein meisje met een in mijn ogen grote broer.

Toen ik dat liedje deze morgen op de radio hoorde, kwam de hele sfeer van "thuis"  terug, van moeke en vake met broers en zus. De wasdraad in de keuken die alles fris liet ruiken en de damp van de ruiten deed druppelen, moeder aan de strijkplank. Mijn hele mooie kindertijd, toen er voor mij gezorgd werd, toen ik geborgen was en zonder zorgen. 

Het licht gevoel van heimwee en nostalgie blijft een beetje hangen... 

Ik was de kalmte zelve vorige zaterdag, de ervaring van de vorige soldenperiode indachtig. Overal rond mij zwetende shoppende mensen, gedreven door de soldenkoorts. De prijskortingen die lonkten, de wenende kinderen, de rommelige bakken, de overvolle straten, ik liet het allemaal over mij gaan. 

Niet alles liet mij onbewogen ... die arme mannen die meemoesten met vriendin of vrouw,  "ze hadden nu toch echt wel eens een nieuwe broek nodig, en nu is 't moment", voor hen voelde ik een mengeling van binnenpret en medelijden . Ik zag ze staan, tegen de gevel van weer een andere winkel, in elke hand een paar zakjes van mevrouw, dromend van ik weet niet wat, een fris pintje of zoiets zeker? Madame had nog zo'n mooi kleedje gezien, "dat kun je toch niet laten hangen voor die prijs," en nu nog schoentjes, "'t is toch allemaal zo goedkoop". Ik zag ze bij weer een pashokje knikken ... "ja hoor, heel mooi".

En de broek voor mijnheer? 't zal voor de volgende keer zijn, "al dat volk hier!" 

Een zomerkleedje, helemaal los, kwestie van de hitte te trotseren, een glas champagne in de ene hand en een baby op mijn vrije arm.

Ik breng het glas naar mijn mond, verlangend om het sprankelende goud op mijn tong te proeven, het babyhandje is geinterresseerd, met als resultaat de hele inhoud van 't glas in mijn décolleté...tot in mijn slip  champagne.

Een tijdje later, iemand stoot mijn glas om, over mijn blote benen tot in mijn schoenen. 

't Is een lekker koele avond, vind ik.   

Zomer,een stralend mooie dag, de natuur op zijn hoogtepunt, de mensen blij, de jeugd verlost van de examens, de terrasjes vol, de wijn gekoeld, de reis gepland.

Zag je het echt niet meer zitten, was je echt zo moe? Voelde je de warmte van de zonnestralen dan niet?

Ben je nu waar je wou zijn?

Er is immers geen weg terug voor jou ... 

Ik ben moe. Nochthans staat er nog een hele emmer peultjes op mij te wachten om ingevroren te  worden.

Vandaag heb  ik de resten van het etentje van gisterenavond opgeruimd, ik heb boodschappen gedaan, ik heb een maaltijd klaargemaakt voor mijn gezin, ik heb al de grote ruiten vanbinnen en vanbuiten gepoetst, ik heb mijn waterpijp op 't parket laten vallen en dus tussen het water en de appeltabak duizend stukjes glas samengeraapt. Ik heb 't parket opnieuw geboend. Ik heb een hele berg was weggewerkt, gestreken en al terug in de kast gelegd.Ik ben met mijn dochter om een nieuwe zwermshort gereden. Ik heb ons bed ververst. Ik heb enkele betalingen geregeld. Ik had mijn zoon in gedachten die vandaag zijn laatste examen had. Ik piekerde over het schoolresultaat van de jongste. Ik heb onze halve dierentuin gevoederd  en wat  bloemen in een vaas gezet. Ik heb een zoekgeraakte brief teruggevonden en  een afspraak gemaakt bij de kapper. Ik heb ...

Ik heb niks speciaals gedaan, ik ben alleen maar huismoeder. 

Er waren eens twee ganzen, Fred en Frieda. We kochten ze op de beestenmarkt in Gent. Een koppeltje om te waken over ons huis. Samen met een paar kippen kregen ze een mooi stuk weide ter beschikking, met volgens ganzennormen een halve villa erbij. Elke dag voldoende voer op het menu, elkaars gezelschap, niets moeten doen, alleen maar hard kwaken als er onraad was, kortom een ganzenparadijs. Maar het noodlot sloeg toe! Op een zonnige morgen werd Fred niet meer wakker ... en Frieda moest alleen verder door het leven. Niet helemaal alleen, ze vond troost bij de haan en zijn kippen. En stilletjesaan dacht ze dat ze ook een kip was. Niet dat ze iets had met de haan, dat niet, maar toch, wat eenzaamheid al niet doet met een gans. Ze kroop mee door de kleine opening om samen met de avondzon, de haan en de kippetjes te gaan slapen in de halve villa. Ze at hetzelfde eten, ze kwaakte erop los als het diner ogediend werd, kortom 't was één grote familie geworden.

Maar het verlangen van Frieda was groot, zo groot dat ze op een dag in mei een nest maakte, een paar reuzegrote eieren legde en erop ging zitten. Ze mijmerde over Fred, wat had ze toch graag een paar kindertjes van hem gekregen. Dus ze nam een besluit."Ik wil een gezin van mijn soort, die haan is toch maar niks, eigenlijk. Ik zet mij op die eieren en wacht, en wacht, en wacht. Ik eet en drink bijna niet meer, het enige wat ik wil is kinderen" 

En zo komt het dat Frieda daar al weken en weken zit op haar nestje, ze luistert niet als iemand vertelt dat kindjes krijgen niet gaat zonder één of andere Fred ...

Ik durf niet denken aan de dag dat ze zich realiseert dat vrouwtjes toch wel soms een mannetje nodig hebben ...

Arme Frieda ...

Een man kan niet meer goed nadenken als hij in gezelschap is van een mooie vrouw. Mannen zijn dan zo bezig om indruk op haar te maken, dat hun hersencapaciteit het even laat afweten.

Foetus
Bij de foetushouding rol je je tot een bolletje op je zij, net als een foetus in de baarmoeder. Met je handen probeer je je gezicht te beschermen. Is dit je favoriete houding, dan kom je zeker over, maar eigenlijk ben je gevoelig, verlegen en onzeker. Bij de semi-foetale houding zijn je benen slechts gedeeltelijk opgetrokken. Ongeveer de helft van de mensen slaapt zo. Het is een warme, beschermende houding, waarbij je toch wat beweeglijkheid hebt. Deze houding betekent dat je evenwichtig, zelfzeker, sociaal en emotioneel stabiel bent.

Rug
Slaap je op je rug, dat ben je zelfzeker en heb je een sterk karakter. Je aanvaardt wat het leven je brengt en bent een open persoon. Als je met je armen langs je lichaam slaapt op de rug ben je een rustig er introvert persoon. Je doet je niet graag anders voor en bent veeleisend. Personen die met hun handen onder hun hoofd slapen luisteren graag naar anderen en ze maken makkelijk vrienden, maar staan liever niet in het middelpunt van de belangstelling.

Buik
Wie graag op zijn buik slaapt met de handen op het kussen houdt van gezelschap en hecht veel belang aan sociale contacten. Je hebt weinig zelfvertrouwen en neemt graag de leiding, wat kan leiden tot perfectionisme en faalangst. Verder kun je moeilijk kritiek slikken.

Zij
Als je graag op je zij ligt met je armen vooruit wil je in je slaap iets of iemand vasthouden. Je bent wel open, maar tegelijkertijd ook cynisch en wantrouwig. Daarnaast durf je wel koppig te zijn, want je komt nooit op een beslissing terug.

Partners
Je slaaphouding die je samen met je partner aan neemt vertelt heel wat over jullie relatie:

Lepeltje
In jullie relatie is geborgenheid en samenhorigheid belangrijk. Jullie hebben een sterke emotionele band en zijn vooral op elkaar gericht.

Knuffel
Jullie slapen met de gezichten naar elkaar gericht, waardoor je makkelijk persoonlijk contact maakt. Emotionele intimiteit is belangrijk in jullie relatie. Jullie kennen elkaars diepste geheimen en vertrouwen elkaar door en door.

Ruggen naar elkaar
Jullie slapen met jullie ruggen naar elkaar, waarbij jullie konten elkaar aanraken. Je wilt je partner dicht bij je hebben, maar vindt ook je eigen identiteit en privacy belangrijk.

Ondersteunen
Terwijl de ene partner op zijn rug ligt, ondersteunt hij de andere die op de zij ligt. Jullie vertrouwen elkaar en kunnen elkaar troosten en koesteren. Er is een diepe emotionele band tussen jullie.

Tegenpolen
Jullie hebben een totaal verschillende slaaphouding, jullie zouden evengoed elk apart in een bed kunnen liggen. Dat betekent dat jullie botsende karakers hebben. De kans is groot dat jullie veel ruziën door verschillende behoeften. Maar als je het juist aanpakt door een beetje toe te geven, vullen jullie elkaar mooi aan.

Uit "Goed Gevoel"