25-03-15

Voelt ie het of voelt ie het niet?

Uit de grond van mijn hart mag ik zeggen dat ik nog één van 'd ouwe soort ben. Ik gebruik nog het liefst papier en stylo, ik heb nog een agenda, een mooi boekje met een rode kaft, en ja, een gsm heb ik wel, maar 'k moet mijn oren toedoen om het niet meer te horen .... "Mamaaa, wanneer doe je dat antieken spul nu eens we-eg?"

Ik zet nog zelf de vuilbakken buiten, maak mijn eigen confituur en voorzie elke middag een warm middagmaal! En ook, ik was en strijk nog eigenhandig de hemden van mijn echtgenoot. Meer nog, ik doe zelfs telkens een beetje stijfsel in het spoelbakje, zo zijn z'n hemden altijd netjes in de plooi, nietwaar.

Maar 'k geef wel toe, dat pakje stijfsel "E Remy & Cie", da's echt een zakje wit poeder en zo precies is mijn dosering niet.De ene keer ziet mijn lieve echtgenoot er wat stijver uit dan de andere keer. Maar hij merkt dat toch niet, hoor.

En toch heb ik nu mijn twijfels, zal hij het voelen? Mijn man die wc-papier met Aloë Vera nodig heeft voor zijn tere billetjes.... zal hij er iets van merken?

't Zit namelijk zo, er was nog wel wat plaats in de wasmachine, tussen de hemden heb ik ook die éne boxershort mee laten draaien, maar die staat nu wel verdomd stijf eigenlijk. En neen, gelieve geen schunnige reacties te posten, aub :-)

'k Heb hem bovenaan gelegd, zo krijg ik morgenavond al antwoord op mijn vraag! 

05-03-15

weer goesting

Alweer een paar jaar ouder en een paar kilo's meer, een leesbril op mijn neus, 55plusser, een dekkend haarkleurtje, vier twintigers, nog allemaal met één been thuis, al 32 jaar getrouwd en op 5 maart 2015 weer goesting om een postje te schrijven.

"Goesting" ooit verkozen tot het mooiste Vlaamse woord, acht toetsen aantikken en 't staat erop ... goesting...

26 toetsen op mijn klavier, genoeg om de dingetjes des levens te vertellen, een tiental toetsen op mijn gsm, genoeg om een beetje van mijn leven weg te tikken. " Berichten gewist"

Een lief smsje, een mama-dingetje " ik vertrek nu", een afspraakje.... weg! Een beetje, een heel klein stukje van je levensverhaal, klik klik klik en 't is vergeten, morgen al. Vandaag is straks alweer gisteren.

't Is vluchtig ons leven, relativeren is de boodschap, zou 'k zo zeggen, en vanaf nu weer bloggen dat het een lieve lust is.

Wat mooi, een lieve lust, net zo mooi als goesting hebben!

 

 

21:04 Gepost in 55+, Algemeen | Permalink | Commentaren (4)

25-03-13

Freddy

't Is nu werkelijk een feit, ik heb een nieuwe man in huis. Juist ja, 'k heb er ook nog één van 't klassieke soort, en jaja, natuurlijk hou ik hem wel, na meer dan dertig jaar zou 't wennen zijn zonder. Maar 'k heb er nog één bij! Eigenlijk bracht mijn echtgenoot hem mee als cadeau voor mij. Voor de zekerheid, denk ik, zodat niet hij voor "nieuwe man" hoeft te spelen.

'k Noem hem Freddy, de nieuwe. En 'k zeg heel beleefd merci als hij wat werk uit handen neemt, 'k ben het nog niet gewend. Hij van zijn kant heeft zijn plekje al gevonden, al moet hij nog wat zoeken nu en dan, ons huis zit ook niet simpel in elkaar.  En er ligt altijd wel ergens iets van rommel op de vloer. Dat heeft hij niet graag, mijn Freddy, hij wil dat alles opgeruimd is, 't blijft uiteindelijk een man, hé, dus IK moet eerst opruimen vooraleer hij begint. En ja, de perfectie bestaat niet, Freddy bromt de hele tijd, alsof hij niet zo gelukkig is, (net zoals zoveel "nieuwe mannen" denk ik dan, maar dit terzijde) terwijl ik echt van stilte hou. En ook nog, 't duurt wel veel langer om een klus te klaren, ik doe het op de helft van de tijd.

Maar bon, uiteindelijk heb ik hem maar in het stopcontact te steken, hem op te laden, op het knopje te duwen waarop staat "clean" en hij begint eraan, mijn hele beneden stofzuigt hij. En als hij tussendoor moe is keert hij terug naar zijn  plekje om zijn batterijen wat op te laden, en hupsakee,  hij is weer vertrokken.

Geen stofje, geen hondenhaartje zie je nog bij ons thuis, de tapijten zien Freddy ook helemaal zitten, ze fleuren zienderogen op, je houdt het niet voor mogelijk wat zo'n nieuwe man allemaal kan!

En 's avonds kruip ik lekker dicht bij mijn andere, ouderwets klassieke,  met 't gedacht dat het onder ons bedje zo proper is dat er een engeltje te slapen kan gelegd worden .... met dank aan Freddy!  

11-02-13

Haar antwoord op "twee meisjes"

Ik zou dit niet anders  kunnen schrijven

 

Een beetje nerveus hoe de afspraak zou verlopen

En daar stond ze, op boekenjacht in de Standaard

Ons terugzien was hartelijk, toch

met een beetje schroom in het begin

We kwamen stilaan wat losser, drie dochters en een zoon

‘mijn schone dochter’ zei ze,

Je voelde zo de rijkdom van haar leven met haar gezin

Een beetje banaal voelde ze ?

Hetzelfde gevoel overviel me op dat moment

mijn verhaal …

waarover ging het eigenlijkl

Een keuze die we beiden gemaakt hadden in ons leven

Die ons beiden toch gelukkig maakt

Een verleden dat ons bindt, mooie tijden, maar ook verdriet, toen ze zei dat ze zich mijn broer,nog goed kon herinneren...

Het afscheid was een beetje vreemd, we gingen beiden onze eigen weg, zoals in het verleden.

Thuis gekomen bleven de gedachten aan vroeger opborrelen

Zwitserland, Noorwegen Zweden en Denemarken, Frankrijk met de tent en de man aan de receptie , de kanotochten op de Semois, de Tharn , de uitstapjes aan zee..

Wat waren wij toen onschuldig hé!  

 

 

09-02-13

Twee meisjes

We zitten tegenover elkaar aan een tafeltje voor twee. We klinken met een glaasje op de toekomst, maar eigenlijk is onze link het verleden. Mijn hartsvriendin van toen. Vijfentwintig jaar elkaar uit het oog verloren, onze wegen zo ver uit elkaar gegaan. Zij met een mooi diploma en een verantwoordelijke job, een vriend die een heel stuk ouder is en geen kinderen. Ik nog altijd te midden van een groot gezin met een jongere man. Een beetje twijfel bij de afspraak, onze levens zijn zo verschillend.

En daar zitten we dan, allebei nog altijd mooi om zien, durf ik te zeggen. Twee meisjes van 1957. Zestien jaar waren we, we zaten samen in de klas. We kwamen uit een totaal verschillende thuis, maar toch werden we vriendinnen. Zij leek zonder veel moeite door de humaniora te vliegen, voor mij was het moeilijk, maar 't klikte tussen ons. Zij heel vrouwelijk, met golvend haar en grote donkere ogen, ik een heel kort kopje en een beetje groter. We gingen samen op vakantie en 'k vergeet nooit de blik van de man aan de incheckbalie van 't hotel toen we toch maar kozen voor een tweepersoonsbed.

En nu zitten we hier samen, en al had ik me nog zo voorgenomen om niet te veel over mijn gezin te praten, doe ik het toch, en als ze vraagt hoe mijn dag er zo uitziet, dan lijkt het allemaal nogal banaal. Maar ik voel dat zij daar anders over denkt. En wat er boven ons tafeltje hangt is het besef dat de tijd zo vlug voorbij gaat. Waar zijn die veertig jaar gebleven, toen we zestien waren en dachten dat we volwassen waren.

Dat is ouder worden zeker?     

04-12-12

't Is 't gedacht die 't doet!

We zaten in een sterrenrestaurant, mijn echtgenoot had het  bij de reservering al gemeld  ... " Voor mijn vrouw geen vlees aub"

" Goede avond, mevrouw, mijnheer, mag ik jullie jassen aannemen? Willen jullie me volgen, voor jullie een mooi tafeltje bij de open haard ... en voor mevrouw geen vlees hebben we genoteerd? Geen probleem"

"Toch attent dat we dat niet nog een keer moeten zeggen hé"

Een glaasje champagne, een paar hapjes, het voorgerechtje ... iets met St Jacobsnoten met een blablabla van runderwangetjes. " Voor mij ook maar dan zonder de runderwangetjes hé" "Jazeker mevrouw"

" Echt lekker", zegt mijn man " het jouwe ook?" " Heerlijk, ze zij  hier wel attent, om zo hetzelfde gerecht maar dan zonder vlees te serveren" 

.... 'k Zit eventjes alleen aan ons tafeltje, echtgenoot moet naar 't toilet.

" Oh Mevrouw, onze oprechte excuses, het bordje met de runderwangetjes is toch tot bij jou gekomen"

Slik slik slik ... " geen probleem hoor"

IK HEB RUNDERWANGEN OPGEGETEN!!! BAH!

'k Heb het niet verteld aan hem :-)

 

 

29-11-12

Voor en na!

DSCF2664.jpgDSC_0090.jpgDSC_0091.jpgDSC_0092.jpgDSC_0089.jpg

25-11-12

November!

DSC_0120.jpgZo blij dat ik in een land woon waar er seizoenen zijn! Ik hoef geen wit strand en zon in november. Mijmeren over de voorbije zomer maakt me al gelukkig. De topjes, de zomerjurkjes, de fles Ricard en de terrasstoelen, ze wachten op weer een volgend seizoen. Nu is 't genieten van het haardvuur, de harde wind die de laatste blaadjes van de bomen rukt, de open haard en de mooie kleuren in de tuin. Zelfs de druilerige, grijze dagen doen me niks. 't Is immers herfst.

Zelfs onze hond geniet ervan!DSC_0094.jpgDSC_0097.jpg

14-11-12

Het meisje en de man.

Het grote huis is voor één keer zo goed als verlaten. Het meisje geniet van de stilte, daar, boven op haar kamertje. Ze fronst dan ook geërgerd haar wenkbrauwen als de honden blaffen. Vier honden in huis, da's teveel van het goede. Maar 't wordt algauw weer stil. Het computerscherm houdt haar aandacht vast. Haar vingers dansen over de toesten. Ze heeft moeite om zich los te maken van de tekst, maar kijkt toch op, want iemand komt haar kamer binnen.

Ze kijkt recht in de ogen van een donkere man met een pet op. Eén seconde hebben ze oogcontact. Dan draait de man zich om en loopt de trap af. Vanuit de deuropening kijkt ze hem na. Ze beseft dat ze oog in oog stond met een inbreker. Hij vlucht langs een opengebroken zijdeur. Ze neemt de telefoon en belt het noodnummer. Opeens staat de man er terug, komt de rest van de buit halen. Het meisje is bang. Misschien was hij niet alleen.

Ze neemt een broodmes als verdediging en roept al de honden bij haar. Door het raam ziet ze drie of vier combi's traag voorbij rijden. Ze zoeken hem. En dan het bericht dat de dader gevat is. Ze beeft een beetje en is heel bleek.

Haar gealarmeerde huisgenoten komen één voor één thuis. De politie zit aan de keukentafel, de proces verbalen worden opgemaakt, de schade wordt bekeken. Er is lof voor het meisje, ze bleef heel koelbloedig en mede dankzij haar is de dief gepakt. Hij is niet aan zijn proefstuk toe.

Het meisje is mijn dochter, het huis is ons huis, de ontreddering is nog altijd een beetje voelbaar ...

10-11-12

hihi

"Die warme appels vind ik echt cool!"

't Ging over mijn appelflappen :-)

09-11-12

Wacht maar (deel twee)

Ik:  

"'k Heb een afspraak gemaakt, vanaf vandaag begin ik weer te sporten. 't Bibbert allemaal een beetje te veel de laatste tijd. 'k Liep rap de trap op en 'k was verdorie aan 't zuchten. 't Gaat echt bergaf met mij, hoor!"

Zij:

" Bergaf zou wel een stuk makkelijker zijn, hahaha"

Gegniffel van alle kanten, geen beetje compassie hebben ze met hun moeder :-)

 

 

05-11-12

Dromen bedrog?

Ze kon haar droom heel levendig navertellen. Een verwilderde tuin, een slaapkamer waar ze in gevangen zat, de angst die ze voelde, de opluchting toen ze veilig en wel wakker werd.

De dromenencyclopedie werd erbij gehaald.

"Wie zichzelf als gevangene ziet, voelt zich gebonden aan mensen van wie hij zich zou moeten losmaken" 

Angst in de droom wijst op een begane vergissing die men graag ongedaan zou willen maken. 

De tuin is een locatie in een droom waar men slechts weinig mensen toelaat, een onverzorgde tuin wijst op zich psychisch slecht voelen. De omheining errond  wijst er op dat men niet in zijn binnenste wil laten kijken.  

En dan stond het er zwart op wit ... dromen van de slaapkamer wijst op liefdesverdriet ...

"Ja mama, ik wist het al lang, je zei het me ook al, ik moet hem uit mijn hoofd zetten, hé "

Er werd een traantje weggeveegd ...

 

 

03-11-12

herfst in de tuin

DSC_0036.jpgDSC_0041.jpgDSC_0044.jpgDSC_0049.jpgDSC_0052.jpgDSC_0056.jpgDSC_0058.jpgDSC_0061.jpgDSC_0063.jpgDSC_0082.jpgDSC_0081.jpgDSC_0076.jpgDSC_0070.jpgDSC_0067.jpg
DSC_0040.jpgDSC_0026.jpgDSC_0017.jpg

01-11-12

1november

Doe jij het ook? Ik durf wedden van wel.

De krant doornemen en de overlijdensberichten niet kunnen overslaan. 

Marietje van 't jaar twintig, Theofiel van 1930, Louise, Suzanne, Maurice en Emile, kinderen die oude mensen werden en dus doodgaan. Mooie namen dikwijls, terug helemaal in. Elk van hen met een verhaal, soms staat het beroep erbij, als 't de moeite van 't vermelden waard is. Professor die en Ingenieur deze, dokter Piet en Afgevaardigd Bestuurder Pol. Nooit iets in de zin van "met diepe droefheid nemen we afscheid van Martha, 40 jaar lang was ze een goede kracht aan de lopende band in ons bedrijf" 

Je kijkt naar die berichten met een half oog, de datum bepaalt of je blik iets langer vast blijft hangen bij een naam.

En als 't een beetje in de buurt komt van jouw eigen geboortejaar, dan wil je weten hoe 't gebeurd is. "Na een moedige strijd, door een smartelijk ongeval" of "'t Leven was te zwaar voor haar" alhoewel, "dat" wordt nog niet dikwijls vermeld, dat hoort niet, zelf uit het leven stappen.

Soms staan ze ertussen, heel jonge mensen, 1987, 1990 ...  deze week viel mijn oog op een zwart kadertje met daarin de naam van Laura, 8 november zou ze 18 geworden zijn, "Laura was studente in het eerste jaar bachelor departement leraren opleiding" Ze wou les geven, dat meisje. Geboren in hetzelfde jaar van mijn jongste.

't Is een beetje triestig buiten, zo grijs en kil. Echt 1 novemberweer. Echt een 1 november schrijfseltje vandaag.    

28-10-12

Sorry

                                                                                                                                                                             

5690247_700b.jpgDe onfortuinlijke eigenaar die dit briefje onder de ruitenwisser van zijn geblutste auto vond, brengt mij terug naar de parkeergarage op de Vrijdagmarkt in Gent.

Ik reed met een groene Chrysler Voyager, de twee oudsten volgden een workshop toneel. Midden in 't centrum dus weinig parkeerplaats, vandaar een ondergrondse parking. Een slechte, met weinig plaats om te maneuvreren, zeker met zo'n grote, lange auto. Dus ja, ik weet niet  meer echt hoe het kwam, maar wat mij wel bij blijft is dat ik een andere auto een grote bluts bezorgde. SHIT!!! TOEME TOCH! NONDEDJUU! 

En dan, 'k weet het ook nog, heel eventjes, maar toch, heel eventjes overweegt een mens dan om "van niets te gebaren" en weg te rijden.

Maar ik keek achterom en zag vier paar oogjes doordringend naar mij kijken ... "wat gaat mama nu doen?"

Tuurlijk ben ik uitgestapt, stak ik een briefje bij de voorruit van de auto want ja, tja ... dat is toch kinderen opvoeden in de praktijk:-(  

Ik kreeg 's avonds een telefoontje van de eigenaar .... "mevrouw, dank je wel, echt bedankt dat je een briefje achterliet, zo kom je ze niet meer tegen tegenwoordig"

"Enne, de schade, geen probleem hoor, 't is toch al een oude auto, dank je wel "

Hihi, je rijdt tegen iemand zijn auto en hij bedankt je ... wie doet mij dat na???

19-10-12

Joke van Leeuwen

Ik had drie beestjes, drie beestjes van steen.

Een vogeltje.Een veulentje. Een varkentje. 

Ze zijn gevallen. Ze braken stuk.

Ik heb ze gelijmd. 't Is bijna gelukt.

Ik heb drie beestjes, drie beestjes van steen.

Een volentje. Een veukentje. Een vargeltje.



12-10-12

5 oktober.

DSC_0145verjaardag Leen.jpgJa, mijn verjaardag is nu dus al een weekje voorbij. 't Was een hartverwarmend feestje, 'k geniet nog altijd van de goeie sfeer, van de vele cadeautjes en de vele vrienden die langskwamen, maar euhhh ...

'k Probeerde gisteren de foto's via Flickr door te sturen naar iedereen, en 'k weet echt niet wat ik misdeed, maar 't lukte niet. De grapjes daarover moet ik maar over mij laten komen, zeker?

'k Maakte deze morgen een afspraak met een vriend, in de veronderstelling dat manlief die avond ook weg was, want hij gaat niet altijd graag mee, maar 'k was een week mis.

'k Deed deze morgen na de douche wat verstevigingsschuim in mijn haar, kwestie van er wat vorm in te krijgen, en 't was geen haarversteviger maar ontharingsgel. Nog chance da'k mijn haar nog heb!

'k Zette gisterenavond nog gehaktballetjes op, en ook een tomatensausje, om ze, inderdaad, nadien op te dienen als "balletjes in de tomatensaus", maar toen wou'k die foto's dus doen en was ik de hele toestand op 't vuur vergeten. De halve keuken onder de tomaten en mijn balletjes net niet aangebrand, al de bouillon weg, en een kom die helemaal zwart was, ... is.

't Was een grapje, mijn postje met als mooie titel "55+" maar ... zou het er toch iets mee te maken hebben? :-)(

Maar niet getreurd, geen twijfels, een "graptje" nu en dan laat ons relativeren en daarom dus hier een paar sfeerfotootjes ... als ik ze erop krijg Schamen

 

DSC_0139verjaardag Leen.jpgDSC_0140verjaardag Leen.jpgDSC_0149 verjaardag Leen.jpgDSC_0150verjaardag Leen.jpgDSC_0142verjaardag Leen.jpg

29-09-12

verjaardag

"Ja, zoon, 25 jaar geleden had ik nu een zeer dikke buik"

"Ja mama, 25 jaar geleden zat ik nu in een zeer benarde situatie"

27-09-12

Weeral een elletje

De vierde en laatste keer! ' k Zit weer met mijn billen toegeknepen adem te halen om niet te laten merken hoe zenuwachtig ik ben. Ze rijdt veel te rap in de bochten, ze valt stil midden op een kruispunt, ze houdt niet genoeg rechts, ze denkt dat ze al kan rijden zoals ik! "Mamaaaa, relax een beetje!!!"  Ja ja maare, ik zit hier wel hulpeloos op de passagierszetel, weinig bestuurders zijn begripvol voor mijn elletje, 'k zit niet graag in een auto die stilvalt op 't kruispunt als 't voor de andere kant groen wordt .... 'k weet veel dingen die veel leuker zijn, naar mijn gedacht.

Dus duw ik zonder dat ik het weet met mijn rechtervoet op de rem, waar geen rem is, draai ik mee in de bochten, die ze veel te snel neemt, kan ik me niet beheersen om het af en toe min of meer uit te schreeuwen, "Trager, Stoppen, Remmen"  'k Lees nog eventjes mijn postje van mijn vorig elletje .

Conclusie? Ik raak het nooit gewoon, ook niet nadat ik het al een paar keer heb "doorstaan", 'k blijf erbij zweten :-)

 

He was at the 103rd floor.

cheating-1.jpg

07-09-12

55+

Ja zeg, 'k weet het wel, 'k ben niet meer zo jong, binnenkort inderdaad, inderdaad 55. Maar om het er nu zo dik op te leggen, da's erover. 't Was deze keer geen roze doos die ik kreeg, zoals toen mijn kindertjes als roze wolkjes in 't moederhuis lagen. Ook wel een doos, maar een grijze. Bon, een cadeau is een cadeau, maar euh ... Een gids voor cholesterolverlaging, informatie over mijn pensioen, Céréal, lekker blijven genieten, Schwarzkopf grijsdekking, Une douceur remarquable ttz verbandjes voor allerhande lekkages,Sypradyn enkele tips om energiek te blijven, Amplifon "horen is opnieuw een plezier", reclame voor leesbrillen en anti-rimpelcrèmes enzovoort enzovoort. Nog net geen looprekjes in de aanbieding of een abonnement op afbetaling voor mijn uitvaart! Pffff!  Awel, stom cadeau, vind ik. 'k Weet ook wel, "een gegeven paard kijkt men niet in de bek" maar 'k zal eens wat zeggen: ik kan nog op mijn gemakje 60 km fietsen, op een gewone fiets voor de duidelijkheid!!!, ik kan nog frigo's van 't kot naar de keuken versleuren, ik kan nog kleine kinderen in mijn nek zetten,(eventjes) ik kan nog een hele nacht doorzakken als ik in 't juiste gezelschap ben. Ik kan nog een man z'n hoofd zot maken, ja ja, dat kan ik! Ik kan nog, hm, wat kan ik nog ... een heel huishouden draaiende houden, ik hoor absoluut nog wel als de kinderen te laat de trap op sluipen, ik kan nog op de trampoline springen (niet te lang en eigenlijk is dat niet helemaal waar), ik kan nog op hoge hakken lopen,(niet te ver maar toch)

Is het lijstje van al die dingetjes die in die stomme box zitten nu langer dan de dingen die ik nog kan? 

Pfffff!

03-09-12

Wacht maar!

Vandaag is het zonnig en mooi najaarsweer, het wordt 20 graden en er staat een licht briesje. En de kinderen zitten voor het eerst na de grote vakantie weer op school. Twee dagen respijt hebben ze gehad, maar het onvermijdelijke is gekomen, de eerste schooldag. Brooddozen en boekentassen zijn weer uitgepakt.

Geen jengelende kinderen meer in de supermarkt, geen files meer naar zee, zwembroekjes en zonnecrème liggen er verlaten bij. Geen blote voetjes meer maar sokjes. En ook, niet te vergeten, geen oververmoeide oma's meer! 't Lijkt wel alsof dat zuchtje wind die het vandaag zo aangenaam maakt, een gemeenschappelijke zucht van opluchting is.

Overal zag ik ze, opa's op de fiets met de kleine in het kinderstoeltje, oma's worstelend met de buggy, 'k hoorde van zere ruggen en slechte nachten. Van logeeruitstapjes naar de kust en van opa  die in 't ander bed moest slapen, want 't kleintje is bang in 't donker. De fotootjes moesten niet worden bovengehaald want je zag de wondertjes in levende lijve. De oma's straalden en de opa's waren fier. Maar toch, en toch, 'k heb er mijn bedenkingen bij.  

En als je stilletjes durft opperen dat jij dat niet zult doen, eens je kleinkinderen hebt, dat je al genoeg voor je eigen kinderen hebt gezorgd, dat de ouders maar zelf voor hun kroost moeten zorgen als ze dan toch beslissen om kinderen te nemen, je meent het niet helemaal maar je zegt het toch, af en toe kan het wel, maar toch niet te veel, als je dat zegt tegen de grootouders, dan roepen ze allemaal in koor:

wacht maar!

23-08-12

Vrie iet.

"Tes nie mier zuu vrie iet hé madame" (Ja ja, we wonen ik het Gentse)

Ik kom net uit de supermarkt en loop met mijn winkelwagentje naar de auto, deze mij onbekende dame is blijkbaar zo opgelucht met de frissere lucht, dat ze het aan iedereen moet laten weten.

"'t Is waar, madame,'t is beter zo, 'k vond het ook veel te warm, hoor!"

Terwijl ik het zeg kijk ik naar Laura en 't lijkt alsof ik haar hoor zuchten. "Doe ik nu eens mijn best om te schijnen, om de mensen een bruin kleurtje te geven, om ze te verwarmen, om ze te laten genieten, is het weer niet goed. Akkoord, akkoord, 't is misschien wel waar, ik geef toe dat ik teveel mijn best deed, ik wou zo graag iedereen tevreden stellen, tonen dat ik het nog kan. In 't voorjaar had ik er echt geen zin in, 'k zat een beetje in een depressie, liet de regen maar vallen, 't kon me niet zoveel schelen. Soms, af en toe, heb ik wel een paar keer geprobeerd, toonde ik mijn zonnestralen, net toen dat jonge koppeltje trouwde, en toen dat barbecue feestje was gepland. Ik kon die mensen toch niet in plan laten. Dan zeiden ze tegen elkaar dat ze toch geluk hadden, zo één weekend tussen al die regen, de zon die scheen. 'k Was blij toen, maar toch moet ik zeggen,'t was heel moeilijk voor mij dit jaar, het jaar 2012, 'k heb mij een paar keer moeten herpakken. Maar in augustus voelde ik mij weer in form, ik zou de mensen geven waar ze al zo lang naar verlangden, zon! Ik voelde me oppermachtig, ik maakte de mensen blij ... dacht ik. Maar wat bleek? Tot mijn grote verwondering was iedereen aan 't klagen dat het toch zo warm was, boven de dertig graden, dat is toch niet meer normaal! 't Kan hier nooit eens echt aangenaam zijn, zegden ze ontgoocheld tegen elkaar. 'k Heb het gehoord. En daarom, daarom, alleen maar daarom, omdat ik de mensen wil behagen, kruip ik weer achter de wolken, stop ik met mijn best doen, laat het weer over aan collega regen... Zouden de mensen dan weer blijer worden?"

18-08-12

13 jaar later!

MASTERPIECE-1.jpg





Mijn hond is oud, de teddybeer is versleten, en mijn meisje werd groot ...

10-08-12

Hoogtij (d)...

... om deze glascontainers eens te legen! 't Staat er wel min of meer op, maar ja, we zitten in Knokke, zeggen ze daar niet " 't es hoage tid?" of zoiets? Hmmmm, ze drinken daar wel veel, vind ik :-) 

DSCF0253.jpg

huismoeder deel .... ?

Zal ik er echt nooit aan wennen? Zal ik er mij altijd blijven aan ergeren? Zal ik nooit eens kunnen denken "ach"?      

'k Heb het er hier al zoveel keren over gehad ... maar ... alweer kreeg ik de vraag, altijd weer die vraag ... 

"Wat DOE jij de hele dag?"

Wel, 'k heb de badkamer gepoetst, zoals elke dag heb ik 's middags een maaltijd klaargemaakt, de moestuin "bracht" verse boontjes die ik heb gekuist en ingevroren, 'k heb mijn ijskast gefatsoeneerd, 'k heb een zeer goed gesprek gehad met mijn jongste, 'k heb met de voorspelling van goed weer mijn benen gewaxst, 'k heb hapjes gemaakt voor onverwachts maar zeer welkom bezoek, en 'k heb alweer voor iedereen gezorgd vandaag ...

PFFF ja, ik ben ik ... huismoeder ... maar zo intens!

Waarom loop ik nog altijd een beetje "ambetant" bij weeral eens zo'n vraag? 

04-08-12

Complexen?

't Was een etentje voor een twaalftal dames . De jongste was er bijlange nog geen 50, de oudste was al over de tachtig. Maar bon, 't waren vooral meisjes van 65 en meer dus.

Stuk voor stuk, (let op de woordspeling), stuk voor stuk symphatieke mooie vrouwen. Dames die in 't leven staan. Handen verzorgd, nagels gelakt, make-up in orde, leuke gespreksonderwerpen, (over de kleinkinderen en zo :-)) en mooie kleren. Zwierige bloesjes, witte broeken, kleedjes met accent in de taille, hakjes en glinstertjes.            De rimpels, buikjes en vetrolletjes verdwenen in het niets door de uitstraling van die madamen.

'k Heb ervan geleerd die dag. Waarom in godsnaam zit een mens met complexen over een lichaam dat ouder wordt? Waarom willen vijftigers en zestigers zich nog pijnigen om er zo slank en jong mogelijk uit te zien? Tuurlijk mag een mens zich niet laten gaan. Gezond leven, dat ben je aan je lichaam verplicht. Maar zelfbewust in 't leven staan, je levenservaring gebruiken, je goed in je vel  voelen, genieten en beseffen dat elke levensfase de moeite waard is, dat heb ik geleerd die dag. Geen complexen meer voor mij.

En toch, en toch ... 'k zou toch zo graag weer een beetje afvallen :-)

31-07-12

1982/2012

De nacht voor 31 juli '82 regende het, ik hoorde het kletteren tegen de ruiten van mijn meisjeskamer, de laatste nacht dat ik er sliep ...

De receptie zou in de tuin zijn, we kregen zoveel volk nooit binnen. De kerk was op het einde van de straat, en we zouden te voet gaan. Hoe moest het allemaal met deze regen? Ik sliep niet, ik piekerde. 25 was ik, mijn lief pas 21. Ik zelfstandige en hij tweedejaarsstudent, nog drie jaar te gaan. En we zouden gaan trouwen. Om half elf. Hoe moest dat toch met mijn wit kleedje en zijn witte smoking?

Half tien, terug van de kapper, klaarde de lucht een beetje op. En eens in de kerk, op 't moment waarop we "ja" zegden, elkaar eeuwige trouw beloofden, op dat moment brak plots de zon door, ik kon het zien door de glasramen van de kerk, de kleuren kleurden feller, de gezichten leken stralender en de mensen nog blijer.

't Werden een paar zonovergoten uren, tot het moment dat we met broers en zussen en tantes en nonkels, aan tafel gingen, toen kletterde de regen weer tegen de ruiten.

Vandaag zijn we dertig jaar getrouwd, er is heel veel veranderd, maar één ding is nog altijd 't zelfde, het weer!

 

 

19-07-12

Solden!

 

Ik begin er maar aan vanf 50 % korting :-)       :-)

 


DSC_0104.JPG

11-07-12

Wat bedoel je?

"Zoon, je kent dat meisje nu al zooo lang, 't wordt toch tijd om haar ouders eens te ontmoeten. Zal ik ze eens                  uitnodigen voor een etentje?"

" Ja maar mama  die mensen zijn zoooo proper"

Wil mijn zoon mij iets zeggen?

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende