25-09-09

Mijn armen zijn te klein ...

Als 't gebeurt dat je niet kunt slapen, omdat . . . omdat . . .

kom dan bij mij om je te warmen, ik maak een kamer voor je klaar, 'k zal je wiegen in mijn armen, en je strelen door je haar.

Zeg toch nooit 'ik wil niet meer leven', er is met jouw dood niemand gebaat. Dankzij jou heb ik dit geschreven, jij die mijn lied zo goed verstaat.

Als mijn gezang gedaan zal raken, en ik niet meer weet wat nog verteld, als het gebeurt dat ik niet kan slapen, van duizend angsten ben gekweld . . .

Kom ik bij jou om me te warmen, maak dan een kamer voor me klaar. Wieg me in je armen en streel me door mijn haar, streel me . . .

                                                        Willem  Vermandere

16:44 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (6)

Commentaren

ja

Gepost door: omamoetje | 25-09-09

Supermooie tekst! Het lijkt erop alsof jij wel een knuffel kan gebruiken!
Liefs,

Gepost door: Bientje | 26-09-09

een hele hele hele dikke knuffel

Gepost door: griet | 27-09-09

Geen idee wat je het gevoel geeft dat je armen te klein zijn. Ik strek in elk geval de mijne uit naar jou in de hoop dat ze wat mogen 'helpen'.
Sterkte!

Gepost door: veerle | 27-09-09

Dag Leen Mooi lied dat een gevoel van troost biedt als je het niet meer ziet zitten. Mocht dat het geval zijn dan geef ik je graag een warme knuffel. Niets of niemand is het waard om uit het leven te stappen. Al spelen we allemaal weleens met die gedachte. Denk maar aan Yasmien als ik haar terugzie op televisie, dan kan ik er nog steeds niet bij dat ze er niet meer is.

Gepost door: Joke | 29-09-09

Van mij ook een hele dikke knuffel.
Ik denk ook dat je die tegenwoordig kan gebruiken!
Ik wens je het allerbeste!
x

Gepost door: Els | 30-09-09

De commentaren zijn gesloten.