19-06-12

Ze zat er ...

                                                                                                                                                                                               
DSC_0005.jpg

Ze zat er op zaterdag, ik zag het aan de "shit" aan mijn achterdeur. Ze zat er terug op zondag, ik moest opletten want één van mijn honden was zeer geinterresseerd. Op maandag zat ze er terug en vroeg ik me af wat dat beestje van ons wilde. En op dinsdag wilde ze echt wel iets van ons .. ze zat op ons aanrecht te wachten op ... ?

Ze zat op mijn oude telefoonboek waar ik maar geen afstand van kan nemen, er staan nummers in van mensen die al lang uit mijn leven zijn verdwenen, mensen waarvan ik dan denk "hoe zou het hen vergaan zijn?". Namen van koppels die al lang geen koppels meer zijn, van  moeke in het rusthuis, zelfs nog het telefoonnummer van toen ik een mooi kleedje wilde voor mijn oudste dochtertje .... voor de begrafenis van mijn vader, al 18 jaar terug. Het telefoonnummer van een kledingwinkel .. hebben jullie iets in 't paars of grijs? 

Ik heb ze weggestuurd, de duif. Komaan, vliegen maar!

De dag daarna zegt een duivenkenner dat het beestje uitgeput om eten kwam vragen om haar reis naar huis te kunnen beginnen...

En toen ik mijn jongste naar haar examen voerde zag ik op één van de vele boten langs 't kanaal een affiche hangen .... VERMIST ...  

Commentaren

Zo'n telefoonboekje heb ik ook. Vreemd, he, hoe mensen die ooit veel voor je hebben betekent plots niet meer zijn dan een nummer in een boekje.

Gepost door: veerle | 21-06-12

Ikke dus ook.. ik heb ook nog zo'n telefoonboekje, waar ik maar geen afscheid van kan nemen.., terwijl ik het eigenlijk nooit meer (of zelden) gebruik, want alle telefoonnummers staan immers nu op computer..

Ocharme de duif.. Ik hoop, dat ze ergens wat de eten vond.. Wie zou nu dit denken.. ik zou zo'n beestje ook weg gaan jagen uit mijn keuken, hoor..

Gepost door: Viviane | 21-06-12

Dat beestje had serieuse honger om het te wagen van binnen te komen waar een hond huist. Hopelijk kon het ergens op krachten komen om zijn reis verder te zetten.

Gepost door: bea | 22-06-12

Je zou de duif eten geven, maar geraak je ze dan nog kwijt? Da's een andere vraag en altijd die duivenshit. Niet echt hygiënisch. Zo'n telefoonboek, dat kan je niet weggooien he, dat bevat een stuk van je verleden. Dat zijn kostbare kleinoden.

Gepost door: stefanie | 24-06-12

Oh en ze draagt een ring. Een duivemelker zoals mijn nonkel destijds was, kon de eigenaar opsporen en zorgde ervoor dat de verloren duif weer bij zijn baasje terecht kwam.

Gepost door: stefanie | 24-06-12

De commentaren zijn gesloten.