14-11-12

Het meisje en de man.

Het grote huis is voor één keer zo goed als verlaten. Het meisje geniet van de stilte, daar, boven op haar kamertje. Ze fronst dan ook geërgerd haar wenkbrauwen als de honden blaffen. Vier honden in huis, da's teveel van het goede. Maar 't wordt algauw weer stil. Het computerscherm houdt haar aandacht vast. Haar vingers dansen over de toesten. Ze heeft moeite om zich los te maken van de tekst, maar kijkt toch op, want iemand komt haar kamer binnen.

Ze kijkt recht in de ogen van een donkere man met een pet op. Eén seconde hebben ze oogcontact. Dan draait de man zich om en loopt de trap af. Vanuit de deuropening kijkt ze hem na. Ze beseft dat ze oog in oog stond met een inbreker. Hij vlucht langs een opengebroken zijdeur. Ze neemt de telefoon en belt het noodnummer. Opeens staat de man er terug, komt de rest van de buit halen. Het meisje is bang. Misschien was hij niet alleen.

Ze neemt een broodmes als verdediging en roept al de honden bij haar. Door het raam ziet ze drie of vier combi's traag voorbij rijden. Ze zoeken hem. En dan het bericht dat de dader gevat is. Ze beeft een beetje en is heel bleek.

Haar gealarmeerde huisgenoten komen één voor één thuis. De politie zit aan de keukentafel, de proces verbalen worden opgemaakt, de schade wordt bekeken. Er is lof voor het meisje, ze bleef heel koelbloedig en mede dankzij haar is de dief gepakt. Hij is niet aan zijn proefstuk toe.

Het meisje is mijn dochter, het huis is ons huis, de ontreddering is nog altijd een beetje voelbaar ...

Commentaren

Uw dochter is een heldin! Wat een traumatische ervaring, mag er niet aan denken. Weet ook niet hoe ik zou reageren, hopelijk kom ik dat ook nooit te weten. Best dat de inbreker gevat is, dat zal een hele opluchting zijn.

Gepost door: bea | 15-11-12

Allen sterkte, ik weet uit ervaring dat dit er de aankomende tijd er in gaat hakken.

Gepost door: A van de Aa | 16-11-12

De commentaren zijn gesloten.