09-02-13

Twee meisjes

We zitten tegenover elkaar aan een tafeltje voor twee. We klinken met een glaasje op de toekomst, maar eigenlijk is onze link het verleden. Mijn hartsvriendin van toen. Vijfentwintig jaar elkaar uit het oog verloren, onze wegen zo ver uit elkaar gegaan. Zij met een mooi diploma en een verantwoordelijke job, een vriend die een heel stuk ouder is en geen kinderen. Ik nog altijd te midden van een groot gezin met een jongere man. Een beetje twijfel bij de afspraak, onze levens zijn zo verschillend.

En daar zitten we dan, allebei nog altijd mooi om zien, durf ik te zeggen. Twee meisjes van 1957. Zestien jaar waren we, we zaten samen in de klas. We kwamen uit een totaal verschillende thuis, maar toch werden we vriendinnen. Zij leek zonder veel moeite door de humaniora te vliegen, voor mij was het moeilijk, maar 't klikte tussen ons. Zij heel vrouwelijk, met golvend haar en grote donkere ogen, ik een heel kort kopje en een beetje groter. We gingen samen op vakantie en 'k vergeet nooit de blik van de man aan de incheckbalie van 't hotel toen we toch maar kozen voor een tweepersoonsbed.

En nu zitten we hier samen, en al had ik me nog zo voorgenomen om niet te veel over mijn gezin te praten, doe ik het toch, en als ze vraagt hoe mijn dag er zo uitziet, dan lijkt het allemaal nogal banaal. Maar ik voel dat zij daar anders over denkt. En wat er boven ons tafeltje hangt is het besef dat de tijd zo vlug voorbij gaat. Waar zijn die veertig jaar gebleven, toen we zestien waren en dachten dat we volwassen waren.

Dat is ouder worden zeker?     

De commentaren zijn gesloten.