't Begon zo 'n 20 jaar geleden. Twee papa's die hun zoontjes moesten bezighouden op Zaterdag. Eerst naar " Pierke Pierlala" en daarna spaghetti. Nu en dan was er een gast, een vriend die kwam mee eten, en dan nog één, en nog één.

De kleintjes zijn groot geworden, maar de traditie is gebleven. Elke zaterdag is 't van dat. Een hele tafel vol vrienden die spaghetti eten. Nu eens hier, dan eens daar, gelijk 't past. Soms met vier, soms met vijftien, iedereen die wil, komt af. Een uurtje op voorhand wordt er beslist, "wij komen ook". De ene zorgt voor de hapjes, de andere voor een dessertje. Wijn die smaakt naar meer, een sigaartje achteraf, en leuk gezelschap.

Een vriendenkring die in de loop der jaren wisselde, scheidingen en nieuwe lieven. We moesten ons aanpassen, telkens weer. Soms hadden we onze twijfels over weer een andere vriend of vriendin. De paadjes moesten soms geeffend worden. Maar de woelige wateren zijn gaan liggen, de "exen" en de nieuwe partners zitten vredig aan dezelfde tafel.

Die tafel op zaterdagmiddag symboliseert het leven. Vrienden komen en gaan. Niets blijft zoals het was.  En dan denk ik aan wat ik ooit op een blog las,

Er komt een moment in je leven dat je je realiseert wie belangrijk is, wie nooit belangrijk was, wie niet meer belangrijk is en wie altijd belangrijk zal blijven. Dus maak je geen zorgen over mensen uit je verleden, er is een reden dat ze het niet gered hebben in jouw toekomst. 

Er is een reden dat sommigen het niet gered hebben in jouw toekomst ... mooi hé!