Ik prijs me gelukkig dat we geen buren hebben, niemand heeft het gezien. Ik in mijn pyjama die twee ontsnapte eendekuikens in hun kooitje wil. Lopen dat die beesten kunnen, zeg. Ik mocht nog zoveel op ze inpraten, ze luisterden niet. Enfin, 't is goed gekomen. Gelukkig, want 'k heb het mijn Pauline plechtig beloofd. "Terwijl je weg bent zal ik goed voor je beestjes zorgen"

Ik heb haar in de vooravond afgezet, mijn jongste. Voor het eerst echt loslaten was het, en hoe! Een hele week op landbouwstage, landbouwpracticum, teaching practise, naar Middle England. Helemaal alleen. Tot de paspoortcontrole mocht ik mee, maar dan moest ik haar laten gaan, mijn 15-jarig meisje. Zou ze de gate wel vinden? Zal ze op 't juiste vliegtuig zitten? Wordt ze ginder wel opgewacht? 'k Heb een moedertraantje gelaten toen ik haar moest laten gaan, 'k geef het toe. Ze is er nu, veilig en wel, mijn moederhart is wat bedaard.

't Is vrijdagavond en ons huis is leeg. Een vreemd gevoel. Dikwijls snak ik ernaar, " ik ben nooit eens alleen" maar vanavond mis ik ze allemaal. Al goed dat mijn vriend voor 't leven morgen weer thuis komt. Een weekje geen echtgenoot in huis is super genieten, maar ...

Soms denk ik, waarom wou ik in godsnaam een man en vier kinderen? Ik had mijn leuke job kunnen houden, leven in een ruime flat met rommel die er alleen maar kwam door mij. Met af en toe een vriend en "geen stress aan mijn lijf", zo zou Raymond het zeggen.

Maar 't is hier zo stil vanavond ...