Ik was de kalmte zelve vorige zaterdag, de ervaring van de vorige soldenperiode indachtig. Overal rond mij zwetende shoppende mensen, gedreven door de soldenkoorts. De prijskortingen die lonkten, de wenende kinderen, de rommelige bakken, de overvolle straten, ik liet het allemaal over mij gaan. 

Niet alles liet mij onbewogen ... die arme mannen die meemoesten met vriendin of vrouw,  "ze hadden nu toch echt wel eens een nieuwe broek nodig, en nu is 't moment", voor hen voelde ik een mengeling van binnenpret en medelijden . Ik zag ze staan, tegen de gevel van weer een andere winkel, in elke hand een paar zakjes van mevrouw, dromend van ik weet niet wat, een fris pintje of zoiets zeker? Madame had nog zo'n mooi kleedje gezien, "dat kun je toch niet laten hangen voor die prijs," en nu nog schoentjes, "'t is toch allemaal zo goedkoop". Ik zag ze bij weer een pashokje knikken ... "ja hoor, heel mooi".

En de broek voor mijnheer? 't zal voor de volgende keer zijn, "al dat volk hier!"